تمام چیزی که باید در مورد نخ بخیه جراحی بدانید !

۱۵ آذر ۱۳۹۸

تاریخچه نخ جراحی

 

در طول سال های مختلف، مواد مختلفی برای بخیه ها استفاده یا پیشنهاد شده است. سوزن ها از استخوان یا فلزاتی مانند نقره، مس و سیم برنز آلومینیومی ساخته شده بودند.

بخیه ها از مواد گیاهی (کتان ، کنف و پنبه) یا مواد حیوانی ) مو، تاندون ها، شریان ها، نوارهای ماهیچه ای و عصبی، ابریشم و روده گوسفند ) ساخته شده بودند.

اولین گزارش های مربوط به بخیه جراحی مربوط به 3000 سال قبل از میلاد مسیح در مصر باستان است و قدیمی ترین بخیه شناخته شده از 1100 سال قبل از میلاد در یک مومیایی است.

شرح مفصلی از بخیه زخم و مواد بخیه مورد استفاده در آن توسط حکیم و پزشک هندی Sushruta، 500 سال قبل از میلاد نوشته شده است. پدر پزشکی یونانی، بقراط، تکنیک های بخیه زدن را توصیف کرد، همانطور که بعداً روم آولوس کرنلیوس سلسوس نیز انجام داد. پزشک رومی قرن دوم گالن نحوه بخیه زدن روده را توصیف کرده است.

در قرن دهم، بخیه catgut به همراه سوزن جراحی توسط ابولکازیس ایجاد شد. بخیه catgut شبیه به رشته های ویولن، گیتار و راکت تنیس بود و از روده گوسفند برداشته می شد.

جوزف لیستر روش معمول استریل کردن همه نخ های بخیه را اعلام کرد. او نخستین بار در دهه 1860 "catgut کربولیک" را استریل کرد و استریل سازی کرومیک را دو دهه بعد انجام داد. سرانجام catgut استریل در سال 1906 با کمک ید به دست آمد.

جهش بزرگ بعدی در قرن بیستم رخ داد. صنایع شیمیایی تولید اولین نخ مصنوعی را در اوایل دهه 1930 انجام دادند، که باعث تولید بسیاری از مصنوعات قابل جذب و غیر قابل جذب شد. اولین نخ قابل جذب مصنوعی بر پایه پلی وینیل الکل در سال 1931 تولید شده است

تاریخچه نخ جراحی

پلی استرها در دهه 1950 توسعه یافته و بعداً فرآیند استریل سازی اشعه برای نخ های بخیه catgut و پلی استر ایجاد شد. اسید پلی گلیکولیک در دهه 1960 کشف شد و در دهه 1970 مورد استفاده قرار گرفت.

امروزه بیشتر نخ بخیه ها برای جراحی از الیاف پلیمر مصنوعی ساخته شده اند. نخ های ابریشم و به ندرت،نخ بخیه های ساخته شده از روده تنها موادی هستند که از زمان های قدیم هنوز مورد استفاده قرار می گیرند.

در حقیقت بخاطر نگرانی در مورد ابتلا به آنسفالوپاتی اسفنجی گاو، استفاده از بخیه های روده در اروپا و ژاپن ممنوع شده است. بخیه ابریشم هنوز هم بطور عمده برای محکم بستن لوله های جراحی مورد استفاده قرار می گیرد.

نخ بخیه جراحی و عمل جراحی اصلی ترین روش بستن زخم ها هستند.

حتی روش های جدیدتر برای بستن زخم ها، مانند استفاده از گیره یا پنس نیز هرگز به این رابطه خاتمه نمی دهند. در حالی که گیره ها و پنس ها برای بستن بسیاری از انواع زخم های خارجی قابل استفاده هستند، زخم های عمیقتر تقریباً همیشه به بخیه احتیاج دارند.


نخ بخیه جراحی چیست؟

 

نخ بخیه از مواد زیادی ساخته شده است. نخ جراحی اورجینال از مواد بیولوژیکی مانند بخیه کاتگوت و ابریشم تهیه شده است. این نخ بخیه ها مایعات بدن را جذب کرده و می توانند کانون عفونت باشند.

موسس جنیکولوژی جی. ماریون سیمز نخ بخیه از جنس سیم نقره، که ضد باکتری است، را اختراع کرد. بیشتر نخ بخیه های مدرن مصنوعی هستند، از جمله نخ های قابل جذب اسید پلی گلیکولیک، اسید پلیلاکتیک، مونوکریل و پلی متیو اکسانون و همچنین نایلون غیر قابل جذب، پلی استر، PVDF و پلی پروپیلن.

نخ های جراحی در اندازه های بسیار مختلفی وجود دارند و ممکن است قابل جذب (به طور طبیعی قابل تجزیه در بدن) یا غیر قابل جذب باشند.

نخ های جراحی باید به اندازه کافی قوی باشند که بتواند بافت را محکم کنار نگه دارد اما به اندازه کافی انعطاف پذیر باشد که بتوان آن را گره زد.

نخ بخیه ها باید ضد حساسیت باشند و از " wick effect" که باعث می شود مایعات و در نتیجه عفونت از امتداد مسیر نخ جراحی به بدن نفوذ کنند، خودداری کنند.

 

طبقه بندی نخ های بخیه

 

نخ بخیه های جراحی را می توان با توجه به نوع مواد مورد استفاده در ساخت آنها طبقه بندی کرد. با توجه به توانایی جذب آنها توسط بدن یا نخ بخیه های طبیعی یا مصنوعی.

1.     نخ بخیه های قابل جذب و غیر قابل جذب

2.     نخ بخیه های تک رشته و چند رشته (پیچ خورده و بافته)

3.     نخ بخیه های طبیعی یا مصنوعی

4.     روکشدار و بدون روکش

·        کاتگوت صاف: زرد

·        کاتگوت کرومیک: زرد، قهوهای

·        پرولن: آبی

·        ابریشمی: سیاه

·        ویکریل: بنفش

·        کتان: سفید

انواع نخ های جراحی با توجه به جنس و رنگ آن

1.     نخ بخیه ویکریل رنگ بنفش دارد.

2.     نخ بخیه نایلونی به رنگ سبز است.

3.     نخ بخیه ابریشم آبی است.

4.     نخ بخیه کرومی قهوه ای است.

نخ بخیه جراحی قابل جذب همانطور که از نام آن پیداست در نهایت در بدن جذب می شوند و پس از مدتی اثری از آنها باقی نمی ماند. انواع و اندازه های زیادی از این نخ های بخیه وجود دارد و هر نوع از آنها، برای جراحی خاص یا بخشی از بدن، مناسب تر است. نقاط قوت این نخ های جراحی نیز متفاوت است

رنگبندی نخ بخیه جراحی

 

نخ جراحی قابل جذب

 

بسته به اینکه بدن به مرور زمان مواد بخیه را تخریب و یا جذب می کند، بخیه ها را به دو دسته قابل جذب یا غیرقابل جذب طبقه بندی می کنند. جنس نخ بخیه قابل جذب شامل catgut و همچنین اسیدهای پلی گلیکولیک مصنوعی، اسید پلیلاکتیک، پلی دی اکسانون و کاپرولاکتون می باشد.

مواد پلیمری بر اساس یک یا چند مونومر حلقوی ساخته شده اند: گلیکولید، ال-لاکتید ، p-دیوکسانون، تری متیلن کربنات و ε-کاپرولاکتون

آنها توسط فرآیندهای مختلفی از جمله هیدرولیز (اسید پلی گلیکولیک) و تخریب آنزیمی پروتئولیتیک تجزیه می شوند. بسته به نوع مواد، این فرایند می تواند از ده روز تا هشت هفته طول بکشد. این نوع بخیه ها برای بیمارانی استفاده می شوند که نمی توانند برای کشیدن بخیه برگردند یا بخیه در بافت های داخلی بدن است.

در هر دو حالت، آنها بافت بدن را به اندازه کافی در کنار هم نگه می دارند تا امکان بهبودی حاصل شود، اما تجزیه خواهند شد به طوری که آنها مواد خارجی را برجای نمی گذارند و نیاز به مراحل بعدی ندارند.

در ابتدا، بدن به مواد خارجی واکنش نشان می دهد، که گذرا است. پس از جذب کامل، فقط بافت همبند باقی می ماند. گاهی اوقات نخ بخیه های قابل جذب باعث ایجاد التهاب می شوند و به جای جذب شدن توسط بدن رد می شوند.

نخ بخیه های غیر قابل جذب از ابریشم مخصوص یا پلی اتیلن، پلی استر یا نایلون مصنوعی ساخته شده اند. این نخ های نخ بخیه معمولاً در جراحی های ارتوپدی و برای بستن استخوان جناغ در قفسه سینه در جراحی قلب استفاده می شوند.

نخ بخیه های غیر قابل جذب یا در بستن زخم های پوستی استفاده می شود، یا در جایی که می توان بعد از چند هفته نخ بخیه ها را کشید، یا در محیط های استرس زا داخل بدن که نخ بخیه های قابل جذب بری آنها کافی نخواهند بود.

نمونه ها شامل قلب (با فشار و حرکت ثابت آن) یا مثانه (با شرایط نامساعد شیمیایی) است. نخ بخیه های غیر قابل جذب اغلب اثر کمتری برجای می گذارند زیرا پاسخ ایمنی کمتری را ایجاد می کنند و بنابراین در جایی که نتیجه ظاهری آن مهم است استفاده می شوند. آنها ممکن است بعد از مدت معینی کشیده شوند یا دائم باقی بمانند.

نخ بخیه های قابل جذب از هر دو نوع طبیعی و مصنوعی وجود دارند. سپس هر نوع را بسته به اینکه یک رشته ای یا چند رشته ای است دسته بندی می کنند. نخ جراحی های قابل جذب تک رشته به عنوان مونوفیلامنت شناخته می شوند در حالی که نخ های بخیه چند رشته ای، نخ بخیه های قابل جذب مولتی فیلامنت نامیده می شود.


نمونه هایی از نخ های جراحی قابل جذب

 

نخ بخیه های قابل جذب، از طریق واکنش های آنزیمی یا هیدرولیزی در بدن تجزیه می شوند. زمان جذب این نخ بخیه ها، بسته به جنس و محل بخیه و بدن بیمار متفاوت است.

نخ جراحی های قابل جذب معمولاً برای بافت های عمیق و بافت هایی استفاده می شوند که به سرعت بهبود می یابند. در نتیجه، ممکن است آنها در آناستوموز روده کوچک، بخیه مجاری ادراری یا مجاری صفراوی یا گره زدن عروق کوچک در نزدیکی پوست مورد استفاده قرار گیرند.

برای بیشتر نخ جراحی های قابل جذب رایج، زمان جذب کاملاً متفاوت خواهد بود:

ویکریل= ~ 60 روز

مونوکریل= ~ تقریبا 100 روز

  PDS= ~ تقریبا 200 روز

نخ جراحی PDS

نخ جراحی  (PDO (polydioxanone یا همان PDS

 

این یک نخ جراحی قابل جذب مصنوعی تک رشته ای از جنس پلی استر است. آنها بصورت بی رنگ یا رنگی، در رنگ های مجاز FDA وجود دارند. این نوع نخ بخیه، تقریبا برای بافت های داخلی نرم مناسب است.

نخ جراحی مصنوعی صافی است که با تأخیر قابل جذب، تک رشته و طولانی تر از دکسون است. در طی 6 ماه جذب می شود. خواص دیگر همانند دکسون است.

به ویژه برای جراحی های قلبی عروقی در کودکان و در بافت های در حال رشد، بسیار مناسب است. این نوع نخ جراحی برای جایی مناسب است که بیشتر از 6 هفته از بیمار نگهداری می شود.  

 نخ جراحی ویکریل

نخ بخیه ویکریل Vicryl

 

یک نخ جراحی قابل جذب مصنوعی است که چند رشتهای، بافته (زبر) و برای سهولت شناسایی رنگی است. مزایای آن شامل سهولت کار کردن با آن، عمر کوتاه، کاهش خاصیت موینگی و التهاب است. توسط هیدرولیز جذب می شود. می توان آن را روی سوزن هایی با بدنه گرد یا traumatic سوار کرد. نخ جراحی ویکریل معمولاً در بستن عروق، پوست، نخ بخیه های زیر جلدی، آناستوموز روده استفاده می شود. بعد از 3 ماه جذب می شود.

 نخ جراحی مونوکریل

نخ جراحی مونوكریل Monocryl

 

یك نخ جراحی قابل جذب مصنوعی تک رشت های است که از ویکریل ساخته شده است و به عنوان پلی گلیكوپرون نیز شناخته می شود. این نخ بخیه کلیه ویژگی های ویکریل را دارد اما سریع تر از ویکریل جذب می شود و handling آن به اندازه ویکریل مناسب نیست. طول عمر آن متوسط است، فاقد مویینگی است، به همین دلیل میزان التهاب کمتر از ویکریل است و توسط هیدرولیز جذب می شود.

 نخ جراحی پلی گلیکولید اسید ( PGA )

نخ جراحی پلی گلیکولید اسید ( PGA )

 

یک نخ جراحی مصنوعی تاخیری قابل جذب است، آن چند رشته ای، بافته ، بدون روکش است و طی 4 ماه جذب می شود. از ویژگی های آن شامل بهبودی خوب، عمر کوتاه، کم بودن خاصیت مویینگی، غیر التهابی و توانایی جذب شدن توسط هیدرولیز را می توان گفت. در همه جراحی های بدن و پوست مورد استفاده قرار می گیرد.

این یک نخ بخیه قابل جذب چند رشته ای و به شکل بافته شده است که از اسید پلی گلیکولیک ساخته شده است. آن را با N-laurin و L-lysine روکش می کنیم تا یکدست و صاف شود.

مدت زمان جذب آن حدود 90 روز است و به صورت بی رنگ یا به رنگ بنفش ساده ساخته می شود. این نوع نخ بخیه بسیار محکم بوده و در طی زمان بحرانی بهبود زخم های وخیم، همچنان کارآمد خواهد بود.

این نوع نخ، گره های محکمی را ایجاد می کند که به راحتی باز نمی شوند. برای بستن زخم های زیر جلدی و انواع مختلف جراحی های داخلی، مناسب است.

 نخ جراحی ( پلی گلیکولید-کاپرولاکتون) PGCL

نخ جراحی ( پلی گلیکولید-کاپرولاکتون) PGCL

 

PGCL  یک نخ جراحی قابل جذب تک رشته مصنوعی است که به صورت رنگی یا ساده تهیه می شود. اصلی ترین کاربرد آن در بافت های نرم، ترمیم و مسدود کردن خونریزی است.

این نخ برای جراحی های قلبی عروقی یا عصبی عروقی مناسب نیست. میزان کشش آن به تدریج کاهش می یابد و پس از طی حدود 4 هفته به پایان می رسد. میزان ایجاد التهاب در این نوع نخ جراحی ، کم است.

افرادی که مسن هستند، یا سوء تغذیه دارند، یا افرادی که ممکن است بهبود زخم شان کند باشد، نباید از PGCL استفاده کنند.

اینها نخ بخیه هایی هستند که توسط بدن تخریب نمی شوند. اگرچه در نهایت می توانند در بدن تجزیه شوند، اما روند آن آنقدر کند است که نخ جراحی در صورت جا ماندن می تواند برای همیشه باقی بماند.

در صورت استفاده خارجی، این نخ بخیه ها باید در حدود 7-10 روز بعد از عمل برداشته شوند. مانند انواع نخ جراحی قابل جذب، در اینجا انواع مصنوعی و طبیعی نیز وجود دارد. آنها سپس به دو دسته تک رشته ای و چند رشته ای تقسیم می شوند. نخ جراحی های چند رشته ای با توجه به نحوه اتصال رشته های آنها تقسیم می شوند. آنها می توانند:

·        بافته

·        بافته و تابیده شده

·        بافته و روکش شده

هر یک از آنها برای جراحی های خاصی مناسب است.

 نخ جراحی قابل جذب کت گوت  Catgut

نخ جراحی قابل جذب کت گوت  Catgut

 

این نخ جراحی های قابل جذب، طبیعی هستند و از بافت های کلاژن تمیز شده روده گاو تهیه شده اند. این نخ برای بازسازی سریع بافت ها مناسب است. برخی از کشورها استفاده از catgut را در جراحی های انسانی متوقف کرده و فقط در جراحی های دامپزشکی استفاده می شوند.

به عبارت دیگر :

نوعی نخ جراحی طبیعی و قابل جذب است که از submucosa گوسفندان سالم و serosa گاوهای سالم ساخته شده است. این نخ بخیه تک رشته (یک رشته) است و ممکن است ساده یا پوشیده با کرومیک باشد. حاوی کلاژن است و باعث التهاب می شود. در نهایت این التهاب منجر به آزاد شدن آنزیم های پروتئولیتیک شده نخ را ظرف مدت 6-5 روز تخریب می کند.

 نخ نخ جراحی کاتگوت کرومیک Chromic

نخ نخ جراحی کاتگوت کرومیک  Chromic

 

یک نخ جراحی قابل جذب طبیعی با اسید کرومیک است که به catgut ساده اضافه می شود تا آن را بی اثرتر کند و احتمال بروز واکنش های آلرژیک را کاهش می دهد. نوتروفیل ها را آلوده می کند و باعث کاهش عفونت می شود و تخریب آن تا حدود 21 روز طول می کشد. برای بخیه زدن قسمت های subcorticular ، عروق احشایی و بویایی و برای قطع خونریزی و لایه داخلی آناستوموز روده استفاده می شود. کار کردن با آن راحت است،Chromic، عمر خوبی دارد، باریک است و شانس ایجاد التهاب در آن کم است (بی اثر است).

 

نخ بخیه جراحی غیر قابل جذب

 

 

نخ بخیه های نایلونی تک رشته ای و چند رشته ای از پلیمرهای آلیفاتیک زنجیره ای بلند نایلون 6 ساخته شده اند. آنها در طیف گسترده ای از عمل های جراحی مورد استفاده قرار می گیرند.

از آنها می توان در جراحی های چشم، قلب و عروق و حتی در جراحی مغز و اعصاب استفاده کرد. آنها بیشتر به صورت رنگی و به رنگ سبز یا آبی یا حتی سیاه دیده می شوند. این رنگ ها باعث بهتر دیده شدن آنها در حین عمل جراحی می شود.

نخ بخیه های نایلونی از ویژگی های کششی بالایی برخوردار بوده و برای مدت زیادی، محل مورد نظر را محکم در کنار هم نگه می دارند. آنها حتی بعد از دفرمه شدن، به راحتی به شکل اولیه خود بر می گردند.

این امر به ویژه در مورد بخیه های نایلونی تک رشته صادق است. در استفاده از نخ بخیه های نایلونی حداقل واکنش بافتی وجود دارد و بنابراین میزان التهاب و عفونت آنها نیز کم است.

نخ جراحی های غیر قابل جذب برای در درمان های بلند مدت بافت مورد استفاده قرار می گیرند. موارد استفاده این نوع بخیه ها در بافت هایی است که به آرامی بهبود می یابند، مانند فاشیا یا تاندون ها، بستن دیواره شکم یا آناستوموزهای عروقی

 نخ جراحی ابریشمی ( سیلک ) Silk

نخ جراحی ابریشمی ( سیلک ) Silk

 

نخ جراحی های ابریشمی غیر قابل جذب هستند و از مواد پروتئینی طبیعی پروتئین به نام فیبروئین ساخته می شوند. این نوع نخ بخیه به صورت چند رشته ای و درهم تنیده ساخته شده است که سپس با موم یا سیلیکون پوشانده می شود تا ظرفیت نگهداری آب را کاهش دهند و کار با آنها راحت تر شود.

یا :

این نخ بخیه از ابریشم خام پیله کرم ابریشم تهیه می شود. این نخ بخیه طبیعی، غیر قابل جذب چند رشته ای، بافته است، معمولاً با موم پوشیده می شود که توسط پروتئولیز تخریب و تکه تکه نشود. سیاه رنگ است. ویژگی های آن شامل handling خوب، طول عمر کوتاه، خاصیت مویینگی زیاد (می تواند مایعات را به مراه خودش بیاورد) به همین دلیل با موم پوشانده می شود، میزان التهاب آن کم است اما به دلیل داشتن خاصیت مویینگی بالا و هنگامی که خیس و نازکتر شود، می تواند عفونت را از جایی به جای دیگر انتقال دهد. برای بستن لایه بیرونی آناستوموز روده، عروق بسیار بزرگ، پوست، بستن stump در آپاندکتومی (جراحی آپاندیس) مورد استفاده قرار می گیرد.

این نخ جراحی ها برای بسیاری از انواع جراحی ها مانند چشم، مغز و اعصاب، قلب و عروق و در بستن بسیاری از انواع زخم های traumatic یا جراحی باز مناسب است. علیرغم اینکه نخ بخیه های ابریشمی قابل جذب نیست، اما به تدریج قدرت کشش خود را از دست می دهند و به همین دلیل ممکن است برای جایی که کشش دائمی لازم دارد خیلی ایده آل نباشند. واکنش اولیه بافتی برای آن، حداقل است و به زودی نخ جراحی توسط بافت های همبند فیبر سخت محصور می شود.

 نخ بخیه پلی آمین (نایلون) Nylon

نخ بخیه پلی آمین (نایلون) Nylon

 

این نوع یک نخ جراحی غیر قابل جذب مصنوعی است که ممکن است به صورت تک رشته یا پلی اتیلن و سیاه رنگ باشد. از خصوصیات آن می توان handling ضعیف، طول عمر خوب، عدم خاصیت مویینگی و ایجاد التهاب را نام برد. در بسته شدن پوست، ترمیم دیواره خلفی، کنارهم قراردادن فاسیا، تاندون ، فتق و بسته شدن پوست زیر جلدی استفاده می شود.

 نخ جراحی پلی استر  یا همان اتیباند Ethibond

نخ جراحی پلی استر  یا همان اتیباند Ethibond

 

نخ بخیه های پلی استر، مصنوعی و غیر قابل جذب هستند. آنها از پلی اتیلن ترفتالات ساخته شده اند. آنها ماندگار هستند و میزان کشش آنها تغییر نمی کند. آنها بدلیل این ویژگی که واکنش بافتی برای آنها حداقل است، برای جراحی زیبایی بینی ایده آل هستند. نخ جراحی های غیر قابل جذب پلی استر همچنین برای انجام عمل جراحی قلب مفید است. بصورت روکش دار یا به صورت ساده تولید می شوند

 نخ جراحی های پلی پروپیلن  ( پرولن ) Polypropylene

نخ جراحی های پلی پروپیلن  ( پرولن ) Polypropylene

 

این یک طبقه دیگر از نخ جراحی های غیر قابل جذب مصنوعی است و خواص کششی خوبی دارد. این ماده از استریوایزومر بلوری ایزوتاکتیک پلی پروپیلن ساخته شده است. این نخ بخیه برای انجام جراحی های قلبی و عروقی ایده آل است. سایر مناطقی که از آنها استفاده می شود مانند جراحی های چشم پزشکی و مغز و اعصاب است.

نخ بخیه ها در اندازه های مختلف با سوزن هایی با اندازه های مختلف و سرهای متنوع تهیه می شوند. نوع نخ جراحی و سوزن مورد استفاده، متناسب با نوع عمل و محل آن، تعیین می شود.

 

مواد تشکیل دهنده نخ بخیه

 

از بخیه های جراحی برای بستن انواع مختلف زخم ها استفاده می شود. عمر یک نخ جراحی ایده آل باید تا زمانی باشد که بافت به اندازه کافی بهبود یابد تا پس از برداشتن یا جذب آن، زخم بسته شود.

مدت زمان لازم برای ترمیم بافت های بخیه شده، بسته به نوع بافت متغیر خواهد بود:

·        روز: عضله، بافت زیر پوستی یا پوست

·        هفته ها تا یک ماه: فاشیا یا تاندون

·        ماه ها: پروتزهای عروقی

شایان ذکر است که بدن بدون توجه به جنس مواد تشکیل دهنده نخ جراحی ، به بخیه به عنوان یک جسم خارجی واکنش نشان می دهد و این واکنش درجات مختلفی دارد.

در این مقاله، به طبقه بندی مواد تشکیل دهنده بخیه، اندازه بخیه و اجزای سوزن جراحی خواهیم پرداخت.

 

طبقه بندی مواد تشکیل دهنده نخ بخیه

 

نخ بخیه ها را می توان به دو دسته قابل جذب یا غیر قابل جذب طبقه بندی کرد. سپس می توان آنها را در دو گروه نخ جراحی های مصنوعی یا طبیعی و نخ جراحی های تک رشته یا چند رشته طبقه بندی کرد.

نخ بخیه ایده آل، نخ بخیه ای است که استحکام کششی یکنواختی دارد و پس از التیام زخم،جذب می شود. این نخ جراحی حداقل میزان واکنش بافتی را ایجاد کرده و گره های محکمی را می توان با آن زد.

نوع نخ بخیه انتخاب شده بسیار متفاوت است و به زمینه درمان بستگی دارد. به عنوان مثال استفاده از PDS، می تواند بسته شدن خط میانی لاپاراتومی را تضمین کند، آناستوموز عروقی احتمالاً به پرولن احتیاج دارد، یک آناستوموز روده ممکن است نیازمند ویکریل باشد.

 

نخ جراحی مصنوعی و طبیعی

 

مواد نخ جراحی را می توان بر اساس منشأ اولیه آنها طبقه بندی کرد:

طبیعی : این نخ بخیه از الیاف طبیعی (به عنوان مثال ابریشم یا کاتگوت) ساخته شده است. این گونه نخ های بخیه کمتر مورد استفاده قرار می گیرند، چرا که واکنش بافتی بیشتری را ایجاد می کنند. با این حال، نخ جراحی ابریشمی هنوز به طور منظم در ایجاد زهکشی های محکم در جراحی ها مورد استفاده قرار می گیرد.

مصنوعی : این نوع نخ بخیه از مواد مصنوعی تشکیل شده است (به عنوان مثال PDS یا نایلون). میزان مقاومت کششی و میزان جذب این گونه نخ های بخیه، از نخ بخیه های طبیعی قابل پیش بینی تر است.

 

نخ بخیه تک رشته ای و چند رشته ای

 

مواد تشکیل دهنده نخ جراحی با توجه به ساختار آنها به دسته های ذیل تقسیم بندی می شوند:

نخ جراحی تک رشته : یک نخ بخیه تک رشته ای (مثل نایلون ، PDS * یا پرولن). میزان خطر ابتلا به عفونت در آنها کمتر است اما کار کردن با آنها مشکل تر است و گره های محکمی را نمی توان با آنها زد

نخ جراحی چند رشته : از چند رشته ساخته شده است که به هم پیچیده شده اند (مثلاً ابریشم بافته یا ویکریل). کار کردن با آنها راحت تر است و گره محکمی می توان با آنها زد، اما می توانند منبع ایجاد عفونت باشند

نوع نخ بخیه

قابل جذب

غیر قابل جذب

تک رشته

چند رشته

ویکریل

 

 

PDS

 

 

مونوکریل

 

 

نایلون

 

 

پرولن

 

 

ابریشم

 

 

 

اندازه بخیه

 

قطر نخ بخیه بر ویژگی هایی نظیر استفاده از آن و استحکام کششی تأثیر می گذارد. هر چه اندازه نخ بخیه بزرگتر باشد، قطر آن کوچکتر است، به عنوان مثال نخ بخیه 0-7 از نخ بخیه 0-4 کوچکتر است.

هنگام انتخاب اندازه نخ بخیه، با در نظر گرفتن قدرت طبیعی بافت، باید کوچکترین اندازه ممکن انتخاب شود.

 

سوزن های جراحی

 

سوزن جراحی امکان قرار دادن نخ جراحی در بافت را فراهم می کند و نخ جراحی را با حداقل آسیب درون بافت قرار می دهد.

یک سوزن جراحی ایده آل باید:

·        به اندازه کافی سفت و سخت باشد که در مقابل خم شدن مقاومت کند

·        به اندازه کافی انعطاف پذیر باشد تا قبل از شکستن خم شود

·        تا حد ممکن باریک باشد تا بتواند آسیب را به حداقل برساند

·        به اندازه کافی تیز باشد که بتواند با حداقل مقاومت در بافت نفوذ کند

·        و در نگهدارنده سوزن پایدار باشد تا امکان قرارگیری دقیق را داشته باشد.

معمولاً سوزن های جراحی از جنس فولاد ضد زنگ ساخته می شوند. سوزن جراحی متشکل از بخش ها ذیل است:

1- انتهای swaged، سوزن را را به نخ جراحی متصل می کند.

2- بدنه سوزن یا شافت، منطقه ای است که در سوزن گیر می کند. بدنه سوزن می تواند گرد، برشدار یا برشدار معکوس باشد:

·        سوزن های دارای بدنه گرد برای بافت های شکننده مانند کبد و کلیه استفاده می شوند.

·        سوزن های برشدار به شکل مثلثی هستند و دارای 3 لبه برش و یک سطح برش در لبه مقعر برای نفوذ به بافت های سفت و سخت مانند پوست است.

·        سوزن های برش معکوس دارای سطح برش در لبه محدب هستند و برای بافت های سخت مانند تاندون یا نخ جراحی های زیر پوستی ایده آل هستند و خطر بریدن بافت ها را کاهش می دهند.

3- سر سوزن برای سوراخ کردن بافت است، از بالاترین نقطه آن وارد می شود و تا انتهای سوزن ادامه می یابد، و می تواند تیز یا صاف باشد:

·        از سوزن های صاف برای بخیه زدن دیواره شکم و بافت نرم استفاده می شود و به طور بالقوه می توانند خطر ابتلا به ویروسهای ناشی از آسیب سر سوزن را کاهش دهند

·        سوزن های تیز بافت ها را با حداقل برش سوراخ می کنند و جلو می روند.

4- شکل سوزن بر اساس انحنای آنها متفاوت است و به عنوان نسبت یک دایره تکمیل شده توصیف می شود - ¼ ، ⅜ ، ½ و ⅝ رایج ترین انحنای مورد استفاده است. بسته به دسترسی به منطقه برای بخیه، انحناهای مختلفی لازم است.

نکات کلیدی

مواد نخ جراحی را می توان به روش های مختلفی طبقه بندی کرد.

انتخاب مواد نخ جراحی به عوامل متعددی از قبیل نوع بافت، خطر عفونت و نظر پزشک بستگی دارد.

سوزن جراحی امکان قرارگیری صحیح نخ بخیه در یک بافت را فراهم می کند.

 

تکنیک های بخیه

 

تکنیک های بسیار مختلفی وجود دارد. متداول ترین نوع بخیه، بخیه منقطع ساده است؛ زدن آن در واقع ساده ترین کار است و به این دلیل "منقطع" نامیده می شود که نخ بخیه بین هر بخیه بریده شده است.

بخیه mattress عمودی و افقی منقطع است اما برای برگرداندن پوست و توزیع کشش پیچیده تر و تخصصی تر است. بخیه  running یا پیوسته سریعتر زده می شود اما در صورت قطع بخیه فقط در یک مکان، خطراتی را به همراه دارد. بخیه قفسه سینه و بخیه  corner انواع تغییریافته  mattress افقی هستند.

سایر بخیه ها یا تکنیک های بخیه زدن شامل موارد زیر است:

بخیه Purse-string، پیوسته و دایره ای است که برای اطمینان از پیوستن لبه های زخم جراحی یا ناشی از ضایعه ها ایجاد شده است

 

جایگذاری نخ بخیه

 

بخیه ها با کمک یک سوزن با نخ بخیه متصل به نگهدارنده سوزن، زده می شوند. سر سوزن به داخل گوشت فشار داده می شود، در امتداد مسیر منحنی سوزن تا زمان خارج شدن پیش می رود و از داخل آن کشیده می شود.

سپس نخ عقبی معمولاً بصورت گره مربعی یا گره جراحی، گره زده می شود. در حالت ایده آل، نخ جراحی ها لبه های زخم را جمع می کنند، بدون اینکه باعث برجستگی و تغییر رنگ پوست شوند، از آنجا که ممکن است مانع خونرسانی شود و در نتیجه احتمال ایجاد عفونت و زخم را افزایش می دهد.

در حالت ایده آل، پوست بخیه شده کمی به سمت بیرون زخم لوله می شود (برگردانی)، و عمق و عرض گوشت بخیه شده تقریباً برابر است. محل قرارگیری بسته به مکان بخیه متفاوت است.

 

فاصله دوخت و فاصله گذاری

 

پوست و سایر بافت های نرم می توانند بطور قابل توجه ی تحت فشار قرار می گیرند. برای بهبود این کشیدگی، بخیه های پیوسته باید مقدار کافی شل باشند. قانون جنکین اولین نتیجه تحقیقات در این زمینه بود که نشان می دهد استفاده معمول از نسبت 2:1 طول بخیه به نسبت طول زخم، خطر باز شدن زخم را افزایش می دهد و نسبت SL: WL را در اغلب زخم ها  4:1 نشان می دهد. مطالعه دیگری نسبت 1: 6 را به عنوان نسبت بهینه در بسته شدن زخم های شکمی نشان داد.

 

لایه ها

 

برخلاف بخیه تک لایه، بخیه دو لایه به طور کلی شامل یک بخیه در سطح عمیق تر بافت است که به دنبال آن لایه دیگر بخیه در سمت سطحی تر قرار دارد. به عنوان مثال، شکاف حاصل در رحم بدلیل سزارین را می توان با بخیه یک یا دو لایه بخیه زد

 

کشیدن بخیه

 

در حالی که برخی از بخیه ها دائمی در نظر هستند، و برخی دیگر در موارد خاص ممکن است به مدت طولانی و تا هفته ها نگه داشته شوند، به طور معمول بخیه ها ابزاری کوتاه مدت هستند که امکان بهبودی از آسیب یا زخم را فراهم می کند.

قسمت های مختلف بدن با سرعت های مختلف بهبود می یابد. زمان معمول برای کشیدن بخیه ها متفاوت خواهد بود: زخم های صورت 5-3 روز؛ زخم پوست سر 10-7 روز. اندام ها (دست و پا) 14-10 روز؛ مفاصل 14 روز؛ تنه بدن 10-7 روز

برای برداشتن بخیه ها به طور سنتی از انبر جراحی استفاده می شود تا نخ بخیه را به صورت ثابت نگه دارد و با کمک قیچی یا چاقوی کوچک جراحی آن را برش می دهد.

به دلیل کاربردی بودن این دو ابزار (چاقوی کوچک جراحی و قیچی) در کیت استریل موجود هستند. در برخی از کشورها (به عنوان مثال ایالات متحده)، این کیت ها به دلیل هزینه بالای تمیز کردن و استریل سازی مجدد در سینی های یکبار مصرف استریل موجود هستند.

 

جلوگیری از گسترش

 

بخیه که توسط یک پارچه مخصوص زخم پشتیبانی می شود، که آن یک پد کوچک جاذب مسطح کوچک که به طور معمول از جنس پلی تتلو فلورو اتیلن است، بعنوان پشتیبان برای بخیه هایی استفاده می شود که احتمال پارگی دارند

 

چسب های بافتی

 

از چسب های موضعی سیانواکریلات (که از نزدیک با چسب فوق العاده مرتبط است) در ترکیب یا بعنوان جایگزین بخیه های زخمهای بسته شده استفاده شده است. چسب تا زمانی که در معرض آب یا مواد / بافت حاوی آب باشد، مایع باقی می ماند، پس از آن باعث بهبود (پلیمریزه شدن) می شود و پیوندی با سطح زیرین ایجاد می کند.

نشان داده شده است که چسب بافتی تا زمانی که غشای چسبناک دست نخورده باقی بماند، به عنوان مانعی برای نفوذ میکروبی عمل می کند. محدودیت های چسب بافتی شامل مواردی مانند منع مصرف در نزدیکی چشم و منحنی یادگیری کوچکی در استفاده صحیح است. آنها همچنین برای زخم هایی که ترشح دارند یا زخم های آلوده بالقوه نامناسب هستند.

در برش های جراحی، به خوبی بخیه ها عمل نمی کند و اغلب زخم ها باز می شوند

Cyanoacrylate نام عمومی چسب های سریع عمل شده بر پایه سیانواکریلات مانند متیل-2-سیانوآکریلات ، اتیل 2-سیانواکاریلات (معمولاً تحت نام های تجاری مانند Superglue و K28 Glue) و n-butyl-cyanoacrylate است.

چسب های پوستی مانند Indermil و Histoacryl اولین چسب های بافتی پزشکی بودند که مورد استفاده قرار گرفتند و این ترکیبات از جنس n-butyl cyanoacrylate هستند.

این چسب ها خوب کار می کردند اما اشکال آنها این بود که باید در یخچال نگهداری شوند، گرمازا بودند بنابراین باعث سوزش در بیمار می شدند و پیوند آنها شکننده بود.

امروزه، پلیمری با زنجیره ای طولانیتر، سیانواکریلات 2 اکتیل، چسب پزشکی برتر است. این چسب با نام های تجاری مختلفی مانند LiquiBand ، SurgiSeal ، FloraSeal و Dermabond در دسترس هستند.

مزایای این چسب ها انعطاف پذیری بیشتر، ایجاد پیوند قوی تر و استفاده راحتتر است. انواع دارای زنجیره جانبی طولانی تر، به عنوان مثال اشکال اتیل و بوتیل، واکنش بافتی را نیز کاهش می دهد.

 

اندازه بخیه

 

اندازه نخ جراحی توسط فارماکوپه ایالات متحده (ایالات متحده) مشخص شده است. در ابتدا نخ جراحی ها در اندازه های مختلف از شماره 1 تا 6 ساخته می شدند که شماره 1 کوچکترین آنها بود.

دو طبقه بندی برای اندازه نخ جراحی وجود دارد. کسانی که از USP (فارماکوپه ایالات متحده) یا مواردی که از سیستم اروپایی پیروی می کنند. سیستم اروپایی از قطر نخ جراحی بصورت میلی متر استفاده می کند. روش USP از روابط پیچیده ای بین قطر، مقاومت کششی و حفظ گره استفاده می کند.

یک نخ بخیه شماره 4 تقریباً به قطر یک رشته راکت تنیس خواهد بود. تکنیک های تولید، که در ابتدا از تکنیک تولید رشته های موسیقی بوجود آمد، اجازه تولید قطرهای نازک تر را نمیداد.

با بهبود این روند، # 0 به قطرهای نخ جراحی اضافه شد و بعداً، نخ های باریک تر و نازک تری به عنوان شماره 00 (# 2-0 یا # 0/2) به # 000000 (# 0-6 یا # 6/0) تولید شدند.

تعداد نخ بخیه های مدرن (نخ بخیه بافته شده ضخیم برای ارتوپدی) تا # 0-11 (نخ جراحی تک رشته ظریف برای چشم ها) هستند. سوزن های Atraumatic در اکثر اندازه ها و برای همه اشکال تولید می شوند. قطر واقعی نخ بخیه براساس U.S.P. بسته به نوع ماده نخ جراحی متفاوت است.

استحکام کششی یک نخ بخیه به عوامل زیادی بستگی دارد، از جمله ماده ای که از آن ساخته شده است، قطر، شرایطی که نخ جراحی در آن قرار گرفته است (مرطوب، خشک، گره خورده، چه آبگریز باشد و چه آبگریز نباشد)، شرایطی که بخیه در آن نگهداری می شود  و آیا مجدداً اتوکلاو می شود یا خیر.

هنگام گره زدن،  نخ ­های بخیه کمی از استحکام خود را از دست می دهند. استحکام نخ بخیه گره خورده معمولاً به دلیل فشارهای ناشی از خم شدن و پیچ خوردگی که به آن وارد می شود، تا 50٪کاهش می یابد.

انواع به ظاهر بی حد و حصر از نخ­ های بخیه و سوزن ها وجود دارد. با این حال، جراحان باتجربه معمولاً چند نخ بخیه را پیدا می كنند که با آنها كار كنند و آنها را منحصراً استفاده كنند مگر اینكه این عمل به طور خاص خواستار نخ بخیه یا نوع سوزنی متفاوت باشد.

توصیه می شود هنگام آزمایش با انواع نخ بخیه و سوزن های جدید، از کتاب ها کمک بگیرید و با گذشت زمان تصمیم بگیرید کدام نوع نخ بخیه برای جراحی­ های شما بهتر است. به این ترتیب، جراح لازم نیست صدها نوع مختلف نخ بخیه را برای انجام عمل­ های مختلف نگه دارد.

 

مدت زمان جذب و برداشتن نخ جراحی ها بعد از عمل

 

1.     نخ بخیه های غیر قابل جذب حدود 7-10 روز طول می کشد.

2.     نخ بخیه های استفاده شده روی سر و گردن بعد از 3-5 روز قابل برداشتن هستند.

3.     دیواره سینه و اندام فوقانی 5-7 روز طول می کشد.

4.     شکم 7-10 روز طول می کشد.

5.     اندام تحتانی 10-14 روز طول می کشد.

6.     این موارد بیشتر با توجه به خونرسانی به ناحیه آسیب دیده مشخص می شود. هرچه میزان خون رسانی بیشتر باشد، مدت زمان لازم برای بهبودی زخم جراحی نیز کمتر می شود، از این رو نخ جراحی ها می توانند زود برداشته شوند.

 

ویژگی های یک نخ بخیه جراحی ایده آل

 

1.     باید استحکام کششی خود را تا زمانی که زخم بهبود نیابد حفظ کند، روی استحکام کششی زخم تأثیر نگذارد.

2.     نباید واکنش التهابی ایجاد کند.

3.     اگر زخم بهبود یابد باید ناپدید شود.

4.     باید ارزان باشد.

5.     نباید محل تجمع میکروارگانیسم ها باشد.

6.     نباید سمی باشد یا مواد سرطان زا داشته باشد.

 

عوارض جذب نخ جراحی

 

1.     خونریزی (خونریزی واکنشی یا ثانویه)

2.     نشت به ویژه در آناستوموز مری و کولون

3.     تشکیل دیورتیکولار 

منابع :

https://en.wikipedia.org/wiki/Surgical_suture

https://www.mdsupplies.com/articles/types-of-sutures.html

https://teachmesurgery.com/skills/theatre-basics/suture-materials/

https://www.laboratoryequipment.com/article/2013/09/understanding-and-selecting-surgical-suture-and-needle


بازگشت به وبلاگ
09214900864 09214900864